«ستایش خداوندی را سزاست که از اسرار نهانها آگاه است ونشان های آشکاری در سراسر هستی بر وجود او شهادت می دهند.هرگز برابر چشم بینندگان ظاهر نمی گردد.نه چشم کسی که او را ندیده می تواند انکارش کند ونه قلبی که او را شناخت می تواند انکارش کند ونه قلبی که او را شناخت می تواند مشاهده­اش نماید. در والائی وبرتری ­از همه پیشی گرفته پس از اوبرتر چیزی نیست.وآن چنان به مخلوقات­نزدیک است که از­او نزدیکتر چیزی نمی تواند باشد.مرتبه بلند او،او را از پدیده هایش دور نساخته ونز­دیکی او با     پدیده ها،او را مساوی چیزی قرار نداده است.عقل­ها را بر حقیقت ذات خود آگاه نساخته،اما از معرفت وشناسائی خود باز نداشته است»