نگو دوستت دارم

انسان اين واژه ِ تَرَک خورده را باور مي کند . . .

دست و پاي قلبش را گم ميکند

انسان است ديگر ، عاشقي زود باور ، تقصيري ندارد . . .

از کاه ِ خيال ِ تو کوهي ميسازد بر فراز ِ روياهايش

ميشود ققنوسي ، خندان بر ميخيزد از خاکسترِ اندوهش . . .

آن وقت تو ميروي و او ميماند با روحي زخمي،

تو ميروي و او ميماند با آبله اي از جنس تنهايي بر پيشاني ِ چروک خورده اش

تو ميشوي شاه ِ قصه و او جذامي ِ طرد شده از افسانه ها

مي ميرد ، به همين آساني

نگو دوستت دارم . . .

♡ نگو . . .